nawet sobie pewnie nie zdajecie sprawy, jak często te obrazki nawiązują do moich myśli.
mały frustrat zone: powinienem być zadowolony, że w ogóle ktoś na tego bloga wchodzi, komentuje go i tak dalej. ale jestem dość niewdzięcznym dzieckiem i muszę wam coś powiedzieć. jeśli wasze komentarze mają wyglądać mniej-więcej tak: "ja robię to, ja robię tamto, jaki ja jestem wspaniały, jaki ja jestem dobry, czego to ja nie robię", to - please bitches - darujcie sobie. ideą bloga jest pisanie o sobie, swoich zainteresowaniach. wybaczcie, ale lwia część waszych person nie leży w ich kręgu. jeśli ktoś wchodzi na mojego bloga i ni stąd ni zowąd zaczyna pisać o sobie, to jest coś nie w porządku moim zdaniem. preferowałbym raczej coś bardziej konstruktywnego. opinia, zaprzeczenie, anegdota. a nie kolejna ckliwa historyjka z serii: "czego to ja nie robię i jaki to fajny nie jestem". ech. tym bardziej jeśli jest to napisane tonem sfrustrowanej nastolatki. zresztą starczy. no offense. to tylko sugestia.
tak samo wygląda sprawa z wszelkimi hejterami. szanuję ludzi, którzy umieją wyrazić swoje zdanie, które umieją się sprzeciwić, powiedzieć, że coś im się nie podoba. jeśli jednak ktoś mi mówi, że jestem do dupy, jestem chujem, piszę beznadziejnie i w ogóle o-la-boga, to... nara. jeśli nie lubię słuchać techno, to się specjalnie tym nie katuję. wręcz przeciwnie. omijam szerokim łukiem. jaki jest sens w czytaniu kogoś, kogo słowa nas nie interesują? nonsens dzieciaki.
mówiłem w ostatniej notce, że przebiliśmy granicę 10 000 wejść. dziękuję wam za nie wszystkie. może blog nie wygląda tak, jak go sobie wyobrażałem na początku, ale nie cofam chyba żadnych słów tutaj wypowiedzianych. nie wstydzę się żadnego dzieła w nim zawartego. żadnego zdjęcia. dziękuję wam, choć nie wiem za co. za to, że czytacie? kto wie czy to robicie. za obecność? bezsensu. w każdym razie... miło mi, serio. największy skok wejściowy zaliczyłem wprawdzie dopiero w momencie jednego z - nazwijmy to - "załamań", ale to tylko potwierdza regułę, że najbardziej lubimy żyć życiem innych.
znowu piszę po północy. ciekawe czy tego rana będę pamiętał, o czym napisałem. nieważne. te "marzenia i koszmary" to chyba jedna z najdłużej czytanych przeze mnie książek. jeszcze żadna mi się tak nie ciągła. ale skończę ją. dla zasady.
wczoraj całkiem zgrabny pościk wyszedł, ale nie mam na to siły dzisiaj. we wtorek chyba zdjęcia, w czwartek prawdopodobnie plakat na historię. ech-ech.
uśmiechaj się. wciąż się kurwa uśmiechaj. jeszcze trochę
'I throw a little fit.
I slit my teenage wrist.
The most that I can learn
is in records that you burn.
Get your gunn, get your gunn!'