Etykiety

środa, 3 kwietnia 2013

Samhain

Zacząłem to opowiadanie z myślą o konkursie o tematyce - po części - związanej ze świętem Zaduszek. Tak. Przyznaję, że to kawał czasu. Pisząc to, zdaje się, że byłem w stanie emocjonalnym znacznie gorszym niż teraz, z czego też wynikał brak zapału na dokończenie tego nieszczęsnego "dzieła". Ale wiecie co? Naprawdę mi go szkoda. Było pierwszym opowiadaniem, które od początku byłem w stanie polubić. Poza tym mam pozapisywane miliony notatek na temat świąt, Celtów, legend i tym podobnych drobiazgów i, bądź co bądź, szkoda tego zmarnować. Dlatego powoli, ociężałym krokiem mam zamiar zabrać się do pracy. Czy coś z tego wyjdzie? Chciałbym. Ale dość gadania. Zapraszam do czytania. (:



 1.

           Drzewa pochylały się niebezpiecznie szarpane niespokojnym tego wieczoru wiatrem. Słońce zachodziło powoli za horyzont, zwiastując różową poświatą nadchodzący zmrok. Mimo tego że kalendarz wskazywał niemalże środek jesieni, temperatura była bliska wakacyjnej. Nic nie zapowiadało nadchodzących zdarzeń. Kompletnie nic. Można powiedzieć, że ciemność nadeszła z zaskoczenia. Ukryta w zakamarkach naszych najgłębszych tajemnic i lęków, wypełzła w najbardziej nieoczekiwanym momencie, zachłannie zagarniając swymi mackami wszystko, co było w ich zasięgu. Ale myślę, że dość już zdradzania tajemnic. Najwyższy czas zacząć opowieść.
***
            Starszy pan, siedząc w swym bujanym fotelu, wpatrywał się nieobecnym wzrokiem w kąt pokoju. Przód-tył, stuk-zgrzyt. Rytmiczny ruch hipnotyzował czternastoletniego Artura. Wpatrzony, zupełnie zapomniał, po co tak właściwie przyszedł. Stał tylko w progu i niczym ślepiec bał się zrobić kolejny krok. Dziadek od tygodnia nie czuł się chyba zbyt dobrze. Zupełnie jakby coś go trapiło. Myśl ta nie dawała chłopcu spokoju. Nie posiadali długów, dziadek jako wójt wioski dostawał przyzwoite wynagrodzenie, a i miejscowi bardzo sobie starszego pana umiłowali. To wszystko nie pomagało chłopcu w rozwikłaniu zagadki. Dziadek nawet po śmierci swojego syna nie zachowywał się w ten sposób. Myślami ciągle gdzieś indziej. Daleko. Nieobecnie.
            Światło ginęło wraz z zachodzącym coraz niżej słońcem. Chłopiec stał w półmroku, wpatrując się w seniora. Gałęzie rzucały niepokojące cienie na stojący pod oknem fotel wraz z jego użytkownikiem. Drzewo już dawno zrzuciło liście, więc teraz straszyło swoim powykręcanym szkieletem. Cienie kojarzyły się młodzieńcowi z długimi palcami czekającymi tylko na okazję, aby zacisnąć się na ewentualnej ofierze. Pomyślał, że urzeczywistniały one w pewnym sensie nasze lęki. Tak moglibyśmy sobie wyobrazić śmierć. Niepozorny cień, który przeciągnie nas na drugą stronę. Przerażające w swojej prostocie.
            Stop. Nagłe zatrzymanie się fotela wybiło Artura z jego rozmyślań. Usłyszał chrapliwy głos swojego dziadka. Nie mógł oprzeć się wrażeniu, że słyszy w nim nutkę roztrzęsienia. Strachu. Jeśli tak… to przed czym?
            - Chciałeś coś? – Dziadek wpatrywał się w niego uważnie swymi zielonymi oczami kropla w kroplę takimi samymi jak chłopca. To było ich dziedzictwo po irlandzkich przodkach.
            - Ja… - Chłopiec musiał się skoncentrować. Przejmował się dziadkiem. Bał się o niego, ale zarazem nie chciał mu tego wprost okazać. Wiedział, jak bardzo nie lubi ludzi martwiących się na zapas. – Jak się czujesz?
            Odpowiedzi nie uzyskał od razu. Starszy pan odwrócił się i zaczął szukać trochę po omacku swoich papierosów. Odpaliwszy, zaciągnął się głęboko i chłopca zaraz omiótł charakterystyczny zapach dymu.
            - Nie przyszedłeś tutaj, żeby o to spytać, prawda? – uśmiechnął się, jednak oczy dalej pozostały niewzruszone i jakby nieobecne – Dawno temu wróciłeś? – Widząc zakłopotanie chłopca, zmienił temat.
            - Przed chwilą. Autobus znowu się spóźnił. – Uroki życia na wsi. Autobusy prawie codziennie się spóźniały. O ile w ogóle przyjeżdżały. – Długo już tutaj siedzisz?
            - Trochę mi się… zdrzemnęło. – odpowiedział wymijająco – Zapalisz światło?
            Chłopiec zrobił, co mu kazano, a pokój rozświetliło ciepłe światło żarówki. Przykuwające wcześniej uwagę cienie rozpierzchły się po kątach pokoju niczym zmartwienia znikające z naszego serca pod naporem nowej fali nadziei. Widać było teraz dokładnie każdy kąt niewielkiego pokoiku. Bez problemu można było rozpoznać w nim rękę właściciela. Było to jego własne królestwo i nie omieszkał tego okazywać. Pokój obity drewnianymi deskami miał niezaprzeczalny charakter. Na podłodze czarny dywan budził podziw bogatym imitującym złoto zdobieniem. Ściany pełne były czarno-białych zdjęć z młodości dziadka. Każde w ciężkiej drewnianej ramie, przywodzącą na myśl obawę właściciela przed ucieczką jego wspaniałych wspomnień. Każde z nich miało własną niepowtarzalną historię czekająca tylko na opowiedzenie. Cóż rzec więcej? Był to po prostu czas zaklęty w magicznym obrazie.
            Magia. To słowo najlepiej opisywało dziadka. Mimo że dawne rude włosy zastąpiła urocza siwizna, oczy dalej miał śmiejące jak za dawnych dobrych czasów. Wokół mężczyzny często działy się niesamowite rzeczy. Ktoś nawet stwierdził, że dopisywało mu niezwykłe szczęście… rzecz jasna wszystko ma swój kres. Ostatnie lata były jakby odbiciem jego życiorysu w groteskowym krzywym zwierciadle. Utrata żony, utrata syna. Tragedia za tragedią. Jednak mimo wszystko poczciwy staruszek zawsze stawał na nogi i prostował dumnie swą irlandzką pierś. Przeciw całemu złu tego świata. Czy to nie było magią? Dla chłopca na pewno.
            Poza zdjęciami w pokoju pełno było różnych – jak mawiała za życia pani domu – „bibelotów”. Nie były to jednak takie zwyczajne przedmioty, jakie pewnie kojarzą wam się z waszymi seniorami. Nie pasowałoby to do wyjątkowej natury sołtysa wioski. Zamiast tego na ścianach porozwieszane były przeróżne koliste naszyjniki i bransoletki wykonane z przeróżnych stopów metali. Bogate zdobienia zachwycały za każdym razem szczęśliwców odwiedzających owe tajemnicze królestwo. Na półkach szafek znaleźlibyście przeróżne misternie wykonane drewniane figurki. I uwierzcie, że nie starczyłoby wam czasu na dokładne obejrzenie choćby połowy z nich. Każda przedstawiała inne zwierzę, inną postać. Był tu wielki niedźwiedź obok drobnego królika i była również kobieta wymachująca mieczem tuż obok zwyczajnego wioskowego lutniarza. Pochodzenie? No cóż. Mówi się, że niektórych tajemnic starsi ludzie po prostu nie zdradzają.
            Dym, będący, można rzec, częścią wyposażenia tego miejsca, wypełnił już każdy kąt. Duszący zabójca wnikał we wszystko, pozostawiając śmiertelny nalot. Czy komuś to przeszkadzało? Od kiedy pani domu odeszła, nie było już nikogo, kto mógłby przyganić dziadka. Dym, który znikał, zostawiając po sobie ten na swój sposób morderczy ślad, mógł być równie dobrze metaforą naszego życia i przemijania. Śmierć kogoś bliskiego jest niczym otwarta rana. Albo ów duszący dym, którego im więcej wdychamy, tym bardziej martwi się stajemy. Było w tym coś przejmującego.
            - Zbliżają się Zaduszki, wiesz o tym prawda? – spytał w końcu, a chłopiec kiwnął głową. – Wiesz również, z czym to się wiąże, tak? Jak co roku, gdy…
            - Pamiętam. – przerwał. – Nasze święto. Nasz Samhain.
            - Tak, zgadza się. – Przytaknął niepewnie starzec. – Ale tym razem będzie to… - przerwał, jakby myśląc nad doborem słów – dość szczególny dzień. Bardziej niż zwykle. Bardziej niż kiedykolwiek. – Tajemniczy ton dziadka nie podobał się nastolatkowi. Ani trochę. Wszystko ostatnio było „nie-takie”. Jak gdyby świat szykował się na coś specjalnego i próbował do tego chłopca przygotować. Czuł to. Całą atmosferę wiszącej w powietrzu grozy. Obawiał się, że nadchodzące zmiany, czymkolwiek będą, nie spodobają mu się.
            - To już jutro. – oznajmił chłopiec, nie oczekując odpowiedzi. Dziadek patrzył na niego badawczym wzrokiem. Więcej nawet, zielone oczy patrzyły jakby z przestrachem. On też czuł nadchodzące zmiany. On wiedział wszystko. Tylko dlaczego nie podzieli się swoją wiedzą? Co jest aż tak ważne, że nie może powiedzieć tego swojemu wnukowi?
            - Powiem ci więcej jutro. – usłyszał, jak gdyby opiekun czytał mu w myślach. – Idź się połóż. Wyśpij się. Sen jest teraz twoim największym sprzymierzeńcem. – Dodał i jakby dla podkreślenia swoich słów zgasił papierosa. Chłopiec wiedział, że czas wyjść.


'I want you
The truth can't hurt you it's just like the dark
It scares you witless
But in time you see things clear and stark
I want you
Go on and hurt me then we'll let it drop
I want you
I'm afraid I won't know where to stop'

wtorek, 2 kwietnia 2013

try to feel nothing at all

Mija dwunasty dzień od ostatniej notki i czuję, że wypadałoby znowu coś napisać. Bardziej robię to dla siebie niż dla kogokolwiek innego - choć liczba wejść w tym miesiącu całkiem mnie zaskoczyła. No cóż. Wierzę, że coś ciekawego (bo zabawnego na pewno - moje życie jest całkiem zabawne) znaleźliście. A teraz postaram się przejść do klasycznej formy moich notek.



Trochę się ostatnio posypało. Troszeczkę. Najwyższy czas na wyczekiwane zmiany - może nie spodziewałem się, że naprawdę pójdę w tym kierunku, ale... bądź co bądź, nie mam wyboru. Huh. Chciałbym wierzyć, że to naprawdę coś zmieni, a jednocześnie wracam do punktu, w którym nie mam siły na przeżywanie jakichkolwiek przesadnych emocji. Otępienie, wypranie uczuciowe. Słowa-klucze na dzisiaj. Miałem swój czas na krzyk, na próbę epatowania własnymi emocjami. Teraz muszę się ostatecznie wyciszyć. Zwyczajnie. Ostatnio pisałem o stawianiu wszystkiego na jedną kartę - w tę kartę już nie wierzę i chyba się z tym pogodziłem. Jakkolwiek wspaniała ta osoba nie jest, nie jestem w stanie tej osoby zmienić. Shit happens, right? Pisałem o poznawaniu ludzi i że pewnie znowu będę próbował poprawić sobie nimi humor. Owszem. Pewnie i takie osoby się znajdą - zacząłem uwielbiać przebywać w towarzystwie osób trwających w pewnego rodzaju egzaltacji. Wampiryzm emocjonalny - tak to się nazywa, heh. Ale co ważniejsze, poznaję wspaniałych ludzi. Poznaję wspaniałych ludzi, na których mi po prostu zależy. Dzisiaj naszła mnie myśl, że za szybko przywiązuję się do ludzi. Jeśli ktoś jest dla mnie miły, przylegam do niego niczym upierdliwy rzep. Wynikają z tego moje dwie obawy: nie chcę być ani nachalny, ani samemu się zrazić. Cholera. To że jestem attention seekerem i potrzebuję wsparcia - zdecydowane niedomówienie. W tym miejscu przerwałem notkę parę godzin temu. Teraz mam szansę ją dokończyć. Dziękuję ci, jeśli będziesz to czytać. Wiesz za co. Nawet jeśli uważasz, że nie mam za co - po prostu dziękuję. Wszystko jest - trywialnie powiem - chujowe. Zamęt w głowie mnie nieco przytłacza. Staram się nie okazywać zmęczenia emocjonalnego, a marudzę jak cholera. Brak mi konsekwencji.

Skończyłem "Folwark zwierzęcy" i cóż mogę powiedzieć? Przede wszystkim te dwa słowa: lektura obowiązkowa. Czeka mnie tylko jeszcze "Rok 1984" tego autora i będę się czuł spełniony. Jeśli ktoś nie wie, o czym opowiada książka, postaram się nieco streścić fabułę. Jest folwark pełen zwierząt, które postanawiają przejąć nad nim kontrolę, pozbywając się właściciela. Na czele rewolucji stają świnie, będące najbardziej inteligentnymi zwierzętami wśród mieszkańców Folwarku Dworskiego. Udaje im się to, tworzą swój własny ustrój i zbiór zasad. Są skłonni walczyć o własną, domniemaną wolność. Tak rozpoczynamy akcję książki. Całość jest metaforą, analogią, parabolą systemu komunistycznego i jego czołowych postaci. Wiele momentów zawierało elementy komiczne i nawet niezaznajomiony z historią człowiek - taki jak ja - podłapie, o co mniej-więcej chodzi. Reasumując, rekomenduję. W końcu to... swego rodzaju klasyk, prawda? (: Skończyłem też "Makbeta". Gówno nie książka. Mówcie, co chcecie, ale książka, która kompletnie nie zapada w pamięć, jest w pewnym sensie bezużyteczna. Może to tylko moje odczucia, ale... uch. Nienawidzę tegorocznych lektur. Przepraszam.


Obejrzałem "On the Road" z Kristen Stewart w roli drugoplanowej. Muszę przyznać, że wydźwięk całego filmu zwyczajnie mi się podobał. Oglądając go, czułem, jakbym wpadł w swego rodzaju trans. Życie w drodze przez USA. Wbrew pozorom i to potrafi być fascynujące. Nie chcę pisać nic o swoich przemyśleniach. Nie tym razem. Podobała mi się ogólna fabuła, wątek homoseksualny (mimo wielu przeciwników oraz pewnej bezsensowności, o czym wspomnę później) i po części rola Kristen. Minusy? Są. Zdecydowane. Film jest zbyt długi. Rozumiem, że adaptacja nie może być krótka. Rozumiem, że w ostatnim czasie praktycznie nie wychodzą filmy poniżej 120 minut. Ale... po co? Wiele scen było zwyczajnie zbędnych i nic nie wnoszących. Jaki jest sens umieszczania ich? To wyglądało, jakby twórcy dostali rozkaz od producentów: " Macie pieniądze, a teraz stwórzcie film na tyle i tyle minut. Nic nas nie obchodzi, co tam zrobicie. Ma być i tyle." Uch. Czy mimo to polecam? Owszem. Raz można obejrzeć - ale tylko jeśli nie mamy niczego lepszego w zanadrzu. (:

Pojutrze do szkoły. Chcę poprawiać oceny, chcę zacząć się uczyć. Nie chcę chyba poprawiać tam z nikim relacji - chociaż dalej liczę na to, że poznam kogoś nowego. Chcę przeżyć. Po prostu. W tej chwili marzę o tym, by wszystko - chociaż na chwilę - sobie poukładać. Chcę zobaczyć, czy jestem w stanie to zrobić. Tylko tyle.


Jest lepiej. Chcę, żeby było lepiej.Chociaż na moment.

Po drobnej motywacji chcę również wrócić do opowiadań. Żeby się nieco bardziej zmotywować, jutro wstawię początek. Trzymajcie kciuki.

Nosowska - Na całych jeziorach Ty
'We wróżbach i w kartach ty.
Na serio i w żartach ty.
W sezonie i potem,
przed ptaków odlotem,
na wielka tęsknotę ty,
zawsze ty.'
Angus & Julia Stone - I'm Not Yours
'Light me up a cigarette and put it in my mouth
You're the only one that wants me around
And I can think of a thousand reasons why
I don't believe in you, I don't believe in you and I '
Imany - You will never know
'And you will never know
I will never show
What I feel What I need from you no'

środa, 20 marca 2013

hope

Nie napiszę niczego nowego, pogrążę się w czeluściach mojej żałosności i, jak gdyby nigdy nic, będę pisał. Boli mnie głowa, a jak kiedyś pisałem: gdy boli mnie głowa, mam ochotę rozwalić wszystko wokół siebie, walić łbem - najlepiej nie swoim - w ścianę i generalnie nie jest wesoło. Mam ochotę krzyczeć w tym bezkresnym ciągu własnej beznadziejności. Krzyczeć jak nigdy. Zwyczajnie. Wyrzucić z siebie cały zagnieżdżony we mnie smutek, złość i rozczarowanie. Krzyk o pomoc? Może. Ostatnio nie takich rzeczy się dopuściłem. Uwierzcie, że są gorsze rzeczy, które mogę zrobić.


Tytuł notki powinien wskazywać na raczej optymistyczny wydźwięk, ale wiecie co? Dochodzę do wniosku, że nadzieja nie zawsze jest dobra. Zwłaszcza, gdy jej podwaliny są kruche niczym tereny pokopalniane w niektórych regionach Śląska. Żyję tą swoją naiwnością w ciągu dalszym. Sytuacja ma charakter ambiwalentny. Z jednej strony poznaję nowych ludzi, nawiązuje nowe znajomości - z wieloma wiążę spore nadzieje - a z drugiej wszystko, co było, wali się jak domki z kart, do których nigdy zresztą nie miałem cierpliwości. Czuję, że w pewnym sensie pogodziłem się z wieloma porażkami. Cóż z tego, jeśli całość nie ma prawa istnieć? Chaotycznie piszę, przepraszam. Dawno nie przekazywałem tych myśli blogspotowi. Nie chcę też mówić wprost o rzeczach, które dzieją się wokół mnie. I tak jestem cholernym attention seekerem. W każdym razie znowu stawiam wszystko na jedną kartę. Gdybym powiedział o tej karcie, że jest niepewną, byłoby to strasznym niedomówieniem. To, o czym myślę, nie ma prawa bytu. Znowu wykorzystam parę osób do poprawienia tymczasowego samopoczucia. Chuj #1. Zabawne, że byłem już tego świadom z rok temu. Tak traktuję ludzi. Gdy robi się niezręcznie, uciekam. Czekam aż problem odejdzie - zwykle razem z człowiekiem lub przynajmniej budowanym przez pewien czas zaufaniem. A ta karta? Jeśli miałbym to określić w kilku prostych słowach: zawsze wybieram nieosiągalne. Wada charakteru, zboczenie psychiki. Coś w ten deseń.


Mimo to... ta fałszywa nadzieja w jakiś sposób dodała mi energii. Może unikałem drugi dzień z rzędu bezpośredniego kontaktu z ludźmi, ale czuję się w jakiś sposób lepiej. Piszę, czytam, oglądam. Zupełnie jakbym nie stracił roku życia na - powiedzmy wprost - niczym. Chcę się zmienić. Nie wiem, czy lepsze będzie dla mnie, żebym wreszcie zamknął mordę i zaczął słuchać innych, czy wręcz przeciwnie. Egzaltacja bez względu na stan duszy.

Zaraz skończę czytać 'Makbeta'. Szkoda tylko że mimo rzeczywistego ukończenia tej lektury, nie pamiętam z niej prawie nic. Dobrze że są streszczenia. Zostało mi też jeszcze trochę "Folwarku zwierzęcego", do końca tygodnia podejrzewam, że uda mi się go skończyć. A dzisiaj oglądałem filmy. "Zabiłem moją matkę" oraz "Wyśnione miłości" tego samego reżysera. Szczerze mówiąc, nie mam ochoty rozpisywać się, czego dotykała tematyka obu filmów. Zachęcam do obejrzenia. Wydaje mi się, że znowu trafiłem na całkiem głębokie tytuły, które stymulują myślenie - albo to tylko złudzenie.


Szkoła. Poza niemalże całkowitym olaniem ocen, czego będę żałował później, nic się tam nie dzieje. Tydzień polegający na promowaniu szkoły. A to święto, a to dni otwarte. Marnowanie czasu na siedzenie bez celu. I tak nie mam ochoty brać w tym udziału. Szlag by to.

Nie wiem, czy mam coś więcej do dodania. Emocje opadły, głowa mnij boli. Każdy sobie radzi, jak może. Prawda?

So show me family
Or the blood that I would bleed
I don't know where I belong
  I don't know where I went wrong

niedziela, 17 marca 2013

kolejne gówno

Przepraszam, nie jestem w stanie prowadzić tego bloga. Jak zwykle obiecuję i daję ciała.


Znowu dodam parę zdjęć, napiszę, co się u mnie dzieje, pomarudzę. Albo i nie pomarudzę. Bo przecież cały czas marudzę. A publicznie nie wolno marudzić, bo wychodzi się na egoistę i zapatrzonego w siebie egocentryka, który nie dba o innych. Przesyłam buziaczki. O co chodzi? Niedawno na tumblrze dostałem o mniej-więcej takiej treści wiadomość. Odpowiednio ją skomentowałem i... okej. Skończę. Z perspektywy czasu może to i bawi, ale jak wówczas napisałem, będę o tym pamiętał. Takie moje odchylenie. Nieważne.

Byłem chory. Powiedzmy, że wyzdrowiałem. Muszę jechać do lekarki, żeby mi wypisała zwolnienie z wfu. Myślę, że skrzywienie kręgosłupa i niby-astma powinny wystarczyć na moją magiczną karteczkę. Błagam. Niczego bardziej nie pragnę. No dobra. Pragnę. Ale życie byłoby mniej upierdliwe, tak? Tak.

Jadę do stolicy na finał konkursu. Myślicie sobie: "Łał, super. Warszawa, ważny konkurs. Pewnie jest z czegoś zdolniejszy, chujwicojeszcze". Nie. Konkurs, do chuja, ortograficzny. Niby wszystko jest okej, bo już mam wpis na świadectwie, ale... serio? Ortografia? "Jakimi umiejętnościami możesz się pochwalić?" A wiecie, umiem ortografię...

Zacząłem pisać tak entuzjastycznie, jak to tylko możliwe, więc błagam. Myślcie sobie o mnie w kategorii pierwszoligowego debila, ale pamiętajcie, że to nie tak. Jestem debilem, ale nie takim. Uch.

W mojej krypcie zadomowiło się nowe stworzenie - kotka Safi. Może nie jest czarna, jak miało być z założenia, ale jest cudowna. Jej wielkie oczy i ciekawość godna tuzina dzieciaków w wieku przedszkolnym mnie fascynują. Naprawdę. W końcu mam jakieś zajęcie.

Jutro poniedziałek. Poniedziałek. Szkoła. Szlag mnie trafi. To nie jest tak, że ja ich okropnie nienawidzę. Ja ludzi mogę tolerować, nie widzę problemu, że sobie gdzieś tam są. Ale, do jasnej cholery, nie przez tyle czasu. Nie akceptuję tego, że ludzie, których nienawidzę, oddychają tym samym powietrzem co ja. Bo, kij wam w oko, to jest mój tlen. Ech.

Przeczytałem "Trafny wybór" J.K. Rowling. Autorka sagi o młodym czarodzieju, co nieco zaskakujące, okazała się czarodziejką również w kwestii opisywania zwykłego życia angielskiego miasteczka. Naprawdę mi się to podobało. Może nie było wybitne, powiedzmy sobie szczerze. Nie było żadnej puenty, niczego zaskakującego, a postacie były zwyczajnie mdłe. Czy to przeszkadzało? Niekoniecznie. Książka wciągnęła i wołała o skończenie. Czytałem ją sporo czasu ze względu na wszelakie obowiązki szkolne, ale no cóż. Nie zmienia to faktu, że po lekturze byłem zwyczajnie zadowolony. Czy do niej wrócę? Kto wie. Czy mogę ją polecić innym? Nie mam nic przeciwko. Kawał dobrej roboty.

Jestem również na 1/3 "Makbeta" i gdzieś w połowie "Folwarku zwierzęcego". Jak skończę, to pewnie też coś napiszę. Kłaniam się. :)

Filmy? Muszę dodać tutaj jeszcze link do filmweba. Obejrzałem przedwczoraj 'Another Happy Day', w którym gra uwielbiany przeze mnie Ezra Miller. Jest to jeden z tych filmów, o którym dalej zdarza mi się myśleć, mimo że seans odbyłem sporo czasu temu. Podobnie było z "We Need To Talk About Kevin'. Polecam. :)

To chyba wszystko. Fascynujące niczym oglądanie schnącej farby. Postaram się coś napisać. Nie obiecuję. Tylko notuję sam do siebie. Jest jakiś konkurs i przydałoby się popracować.

superhipsterski ja.
przepraszam za moją mordę razy dwa. w polsce wprowadzili wreszcie dr. peppera. jedni polubią, drudzy znienawidzą. smak specyficzny. mnie osobiście smakuje, ale komuś może nie podejść i nadmierna słodycz i wspomniany specyficzny smaczek. well...

super kolaż na wok. kreatywnie.
Safi, mordeczka.

środa, 27 lutego 2013

teenager in love

Notka nietypowa, bo moje lenistwo przerasta ambicje. Tak też się zdarza, macie oto żywy przykład


Na czym będzie polegał ten post? Jako że nie było mnie tutaj wieki, to mogę powstawiać symboliczne zdjęcia i dopisać cokolwiek, z czym owa fotografia się wiąże. Superambitne, nie? Wiem. Cały ja. W każdym razie nieco powyżej możecie zobaczyć część mojego pokoju po 46346234 próbach stworzenia z niego przytulnego miejsca. Nastroju dodaje zwłaszcza DIY plakat: keep calm and fuck off, nieprawdaż? Uch. Czekam na wywołanie zdjęć i będę mógł uzupełnić wolne miejsca.





















Zaczęliśmy od końca, mam nadzieję, że nie będzie wam to przeszkadzać... :) Drobny rysunek z dopiero co skończonych ferii. Gdyby ktoś miał problemy z rozpoznaniem - Marilyn Manson. Zresztą do tego pana jeszcze zaraz wrócimy.


Moje kochanie wreszcie ze mną. Póki śmierć nas nie rozłączy.


Ferii ciąg dalszy - atrakcja w postaci Ronalda McDonalda i uśmiechniętego mnie. Patrzcie i płaczcie, drodzy czytacze. :)


Szkolne występy, czyli Patryk uczestniczący w życiu szkoły. Zmuszony czy nie, wziąłem udział w prezentacji naszej klasy dwujęzycznej i miałem okazję - nie powiem poznać - popatrzeć z bliska na wiceprezydenta Dąbrowy. Szaleństwo goni szaleństwo.

 Super ja w worku, a w tle nasza klasowa przyjaciółka aka prześladowczyni numer jeden. Jeśli kiedykolwiek to przeczytasz, to przepraszam, ale inaczej tego nazwać nie potrafię. Subtelnie próbowaliśmy ci zasugerować, że chodzenia za nami po szkole, przysiadanie się, podsłuchiwanie, a przy tym całkowite milczenie, nie pomagają nam się z tobą zaprzyjaźnić. Tak. Moje życie szkolne jest nad wyraz fascynujące. Opowiedziałbym o jeszcze kilku aspektach... ale nie wiem, kto tu wchodzi. Muszę sobie darować.


Szybko doszliśmy do Halloween. Coś czuję, że musiałem ominąć sporo tematów. Nieważne. Oczywiście oryginalny-ja. Ech.




Wycieczce integracyjnej klas pierwszych musiałem poświęcić nieco więcej miejsca. Chyba w tamtym momencie zdałem sobie sprawę, którą część klasy będę uwielbiał, a którą nienawidził. Okej, stany pośrednie też zaistniały. Ale wiecie co? Było cudownie i nie mogę doczekać się kolejnej. Być może szykuje się jakaś tygodniowa, trzymam kciuki. :)


Na wigilię klasową dostałem, uwaga... "Dysekcja. Marylin Manson.". Jarałem się i jaram się dalej. Polecam każdemu - nieważne czy jesteś fanem czy nie.


Na ogół uważam, że na lekcjach powinno się uważać... ale wiecie co? Czasem się nie da. Żebyście widzieli moje zeszyty, książki a przede wszystkim kserówki - sztuka jak nic, cholera. Myślę, że wreszcie udało mi się zdobyć umiejętności rysownicze przeciętnego dziesięciolatka. Brawa dla mnie.


Nie mogło również zabraknąć elementu na ogół umilającego mi dzień. Koszulki mojego kolegi są cudowne. Jak nie: "WIERZĘ, NIE DAM SIĘ ZGASIĆ", to cytaty Jana Pawła II albo moja ulubiona kombinacja: koszulka Nirvany, a na piersi dumnie noszony drewniany krzyż. Dajcie spokój, to nie może bawić tylko mnie... :)

Słabo widoczny, ale pysznie noszony na piersi, krawat mojego liceum. Ten prestiż, ten respekt! Klękajcie narody!

Prezent urodzinowy forewa, omg. <3

asdfghjkl;' Nie wierzę, że serio wstawię posta takiego jak ten. Za dobry humor mam. Zdecydowanie. Dobrze chociaż, że zdjęcia z imprez sobie darowałem, kurczę. Niezły start z wejściami swoją drogą, oby tak dalej. :)

wtorek, 26 lutego 2013

Paperman

Chciałbym powiedzieć wulgarnie - a ch... wam wszystkim w dupę, bo jestem tutaj znowu, piszę i mam się dobrze. Czas wolny pozwala mi na odrobinę szaleństwa, znowu mam czas na pisanie głupot. Udawszy, że wcale nie zostawiłem bloga na pastwę losu na czas prawie pięciu miesięcy, po prostu przejdę do tematu dzisiejszego posta. Oczywiście to nie ma żadnego związku z moim jutrzejszym testem z chemii, do którego nie mam ochoty się teraz uczyć. Chociaż powinienem. Uch.



"Paperman" - krótkometrażowa animacja Disneya nagrodzona tegorocznym Oscarem w tejże kategorii. Przyznaję bez bicia, że nie poznałem jeszcze reszty nominowanych tytułów - wszystko  przede mną. Wczoraj jedynie obejrzałem zwycięzcę, ot tak, z ciekawości. I wiecie co? Jestem szczerze zachwycony. Dlaczego? O tym zaraz.


Zastanawiałem się ostatnio, co jest tak wyjątkowego w animacjach Disneya, że wracam do nich regularnie co parę miesięcy. Co jest w nich takiego, że ludzie na całym świecie pokochali je bezgranicznie, a każdy kolejny tytułów jest przewidywanym hitem. Odpowiedź na to pytanie będzie nietypowa. Po prostu wystarczy obejrzeć "Papermana", który wydaje się być pewną kwintesencją tego, co dotychczas robiło studio.

Począwszy od klimatu starych czarno-białych niemych filmów, skończywszy na typowej disnejowskiej historii miłosnej. Banał? Być może. Jeśli jednak oglądać tego typu banały - to tylko w porządnym wykonaniu. Chociaż w tym przypadku słowo "porządny" wydaje się być sporym niedomówieniem. Ale do rzeczy.



Początek to kadr, gdzie facet podobny do innej disnejowskiej postaci (pamiętacie "101 dalmatyńczyków"?) stoi na peronie. Od samego początku wciągani jesteśmy w specyficzny  nostalgiczno-melancholijny nastrój filmu. Wydaje mi się, że pomimo trwania zaledwie siedmiu minut, jest to jedna z tych animacji, które naprawdę interesują widza. Kiedy wczuwamy się w akcję, kibicujemy postaciom, cieszymy się i smucimy wraz z nimi. Sama metoda animacji bardzo przypadła mi do gustu. Rysownicy Dinseya jak zwykle pokazali klasę. Postacie w prosty, a jednocześnie naturalny, sposób wyrażają emocje. Nasz - zgaduję - urzędnik spotyka na owym dworcu piękną dziewczynę. Miłość od pierwszego wejrzenia. Magia wisi w powietrzu, bo oto wiatr porywa jedną z jego kartek i biedne dziewczę dostaje nim w twarz. Odbija na niej swoje usta, a chwilę potem znika w pociągu, zostawiając naszego przyjaciela samego i kompletnie zdezorientowanego. Emocje animowanych postaci, jak już mówiłem, są wiarygodne. Miło się patrzy na ten ciągle zmienny wachlarz uczuć. Nasz pracuś okazuje się spędzać życie w nudnej pracy, z szefem tyranem. Ot, nasze szare życie. Dostrzega przez okno swoją ukochaną i obmyśla plan jak zwrócić jej uwagę. Ciągu dalszego filmu nie będę opisywał, na końcu znajdziecie link do YT. Zresztą nie trudno zgadnąć, jak wszystko się potoczy.


 Od smutku i rozczarowania do szczęścia i bezgranicznej miłości. Disney po raz kolejny serwuje nam przyjemną opowieść, będącą ucieczką od szarego życia. Nawet czerwone usta dziewczyny - jedyny kolorowy element filmu - wydają się potwierdzać tę tezę. W całej szarości świata musimy znaleźć miejsce na miłość. Film został wydany w walentynki - jeśli miałbym to określić jednym słowem byłoby to któreś z: słodko, uroczo, ujmująco. Ta nieopisana magia Disneya i świadomość studia co do potrzeb widza... to zawsze będzie mnie zachwycać.



Czy animacja była warta Oscara? Nie mnie oceniać. Postaram się wypowiedzieć na ten temat, kiedy obejrzę wszystkie nominowane tytuły. Na razie zostaje mi cieszyć się z nagród dla Anne Hathaway (uwielbiałem ją wcześniej, ale po "Les Miserables"... no cóż) i dla Jennifer Lawrence - jednej z najbardziej pozytywnych osób w tej plejadzie amerykańskich gwiazd. Myślę, że na tym skończę tę krótką notkę. Pozostawię pewnie chaos, niedosyt, niezrozumienie za co z góry przepraszam. Mam nadzieję, że będę teraz pisał więcej. Do przeczytania. :)



poniedziałek, 25 lutego 2013

Jesteśmy tylko smutnymi maszynami

Powrót? Nie sądzę. Prawdziwego powrotu nie będzie już nigdy. Drobna - nazwijmy - miniatura, bo ostatnio tylko na pisanie czegoś takiego mam ochotę. A to i tak uważam jakiś sukces po paru miesiącach twórczej posuchy. Nie jestem pewny, kto mnie tu jeszcze pamięta. Wątpię, by kogoś interesowało, co tam teraz u mnie, ale... oto jestem, więc w skrócie mogę coś niecoś powiedzieć. Liceum? Do liceum mam dość ambiwalentny stosunek. W pewnym sensie sprowadziło mnie na ziemię. Zmiana towarzystwa, inne wymagania ze strony szkoły - trzeba było przystosować się do nowości. Poczułem się jeszcze bardziej zwyczajnym, szarym człowiekiem. Życie. Z drugiej strony wydarzyło się coś wręcz skrajnie odwrotnego. Co jest prawdą i rzeczywistością? No cóż, sam tego nie wiem. Szkołę jako szkołę polubiłem, a ludzi już nie muszę. I na tym lepiej skończę. :)

Miniaturka ze swoistym porte-parole. Pozostawiona bez puenty, bo tak jest wygodniej. Bawcie się dobrze. :)

"Jesteśmy tylko smutnymi maszynami"



            - Jesteśmy tylko smutnymi maszynami. – szepnął. – Zaprogramowanymi do bezcelowej prokreacji, szukania niepotrzebnej miłości i rozwijania tego upadającego z każdym dniem świata. Dekadencja. Upadek ludzki. Czy potwierdzisz, że jako ludzie dalej się rozwijamy? Nie mówię o całym postępie technologicznym, bo nie mogę zaprzeczyć, że dalej idziemy do przodu pod tym względem. Choć… nie zauważasz, że i to jakby zwolniło? Ale popatrz na nas. Na całą naszą cywilizację. Co mamy do zaoferowania? W którą stronę mielibyśmy się rozwinąć? Co dalej miałoby się z nami stać? – zasypywał mnie gradem pytań, na które i tak nie umiałbym odpowiedzieć. - Myślisz, że jest w tym coś więcej?
            Popatrzyłem na niego uważnie. Jego oczy błyszczały blaskiem pewnej chorobliwej ekscytacji. Trzęsły mu się ręce. Próbował to chyba zatuszować zabawą guzikami od jego cienkiego czarnego swetra. Przez cały czas się uśmiechał się. Wąskie usta przybrały kształt tajemniczego grymasu. Zacząłem się zastanawiać, co stanie się potem. Cała sytuacja była nienaturalna. Nie spodziewałem się takiego rozwoju wydarzeń. Jak w ogóle do tego doszło?
            - To pytanie jest kluczowe. – kontynuował, nie otrzymując ode mnie odpowiedzi. – Od tego miejsca zaczyna się nasza gra. Niczym Szekspirowskie „być albo nie być”. – Przerwał, jakby dla podkreślenia własnych słów. Podziwiałem jego umiejętności oratorskie. Tylko czemu to wszystko mówi mnie? Kim niby jestem?
            Jestem… nikim. Śmieciem. Zerem. Tego zdążyłem się nauczyć po kilkunastu latach życia. Jestem kompletnie bezużyteczny. Nie mam nic do zaoferowania światu. Ze swoimi idiotycznymi problemami, idiotycznymi zainteresowaniami, idiotycznym życiem. Czym to jest w obliczu całego istnienia? Żyję, niedługo po tym umrę – zapomniany, nieznany. W pewien sposób pogodziłem się z nonsensem życia. Dalej chodzę do szkoły. Kontynuuję swoją edukację. Prowadzę jakieś życie towarzyskie. Po co? Nieważne. Ktoś kiedyś powiedział, że w życiu trzeba nauczyć się stosowania zasady: „no i co z tego”. Dostałem kolejną jedynkę? No i co z tego. Pokłóciłem się znowu z matką? No i co z tego. Nic nie miało prawdziwego znaczenia. Rzeczy się zdarzają, a ty musisz im ulegać. Nie masz wyjścia. Jesteś zamknięty w tym osobliwym labiryncie życia.
            Zwróciłem wzrok ku mojemu rozmówcy. Zniknął. Gdzie on poszedł? Jak…?
            - Tutaj. – Usłyszałem za sobą.
            - Jak ty…?
            Siedział teraz naprzeciw mnie ze skrzyżowanymi nogami. Uśmiechnął się szeroko, a w jego twarzy było coś znajomego. Nie mogłem jej do nikogo dopasować, a jednocześnie czułem, że wcześniej ją widziałem.
            - Jak wspomniałem jesteśmy tylko maszynami. – Zignorował moje pytanie. – Nieplanowanymi stworzeniami. Życie bez celu. Ciągnące się w nieskończoność krążenie po świecie. Z czym ci się to kojarzy?
            - Czyściec. W mitologii też pojawił się taki motyw, prawda? – Próbowałem.
            - Dokładnie. Nie wydaje ci się to pewną ironią? Nasz wspaniały świat, który może się okazać tylko piekłem. Umrzemy, by obudzić się w nowym lepszym miejscu. Co dalej? Nie nurtuje cię to? – Znowu zamilkł. – Przepraszam. To ja chciałem mówić, nie mogę cię przecież do niczego zmusić. Ale nie chcę dotykać spraw… nieziemskich. Co z naszym życiem robotów? Nasze uczucia – zaprogramowane i przewidywalne. Nic się w tej kwestii nie zmieniło od zarania dziejów. Nie przestaliśmy odczuwać. Nie zmieniły się nasze metody okazywania emocji. Dlaczego? Czy teoria ewolucji nie mówi o dążeniu do perfekcyjnego stworzenia? Po co ludziom emocje? Wszystko tylko utrudniają. Bylibyśmy maszynami spełnionymi. Bez niebezpieczeństw życia. Ile straciliśmy wspaniałych ludzi tylko dlatego, że emocje, które ich trawiły, przerastały ich samych? - Zaczął grzebać w kieszeni, by po chwili wyciągnąć paczkę papierosów. – Co jeśli do tego właśnie dążymy? To jest przyszłość ludzi? Wszechobecny chłód?
            Wyciągnął paczkę w moim kierunku. Podziękowałem. Nie paliłem od roku. Sam wyciągnął jedną, odpalił i zaciągnął się głęboko. Wypuszczony dym wzmógł tylko dziwną atmosferę.
            - Nie palisz, chociaż wcześniej to robiłeś, prawda? – Kiwnąłem głową. – Dlaczego? Nie ekscytuje cię zabawą ze śmiercią? Mówi się, że każdy papieros to kilka minut życia mniej. Myślisz, że będę tego żałował? Żałował życia w tym chorym świecie? Nie sądzę. Tym bardziej uwielbiam swój nałóg. Jestem w nim bezgranicznie zakochany. Niczym samobójstwo na oczach świata. A samobójstwo? Czym ono właściwie jest? Przeczysz własnemu istnieniu, własnemu… oprogramowaniu. Ludzie mogą się kłócić, czy ten krok jest tchórzostwem czy odwagą. Nie mają pojęcia, co ta osoba czuje i przeżywa. Umrzeć. Zabić się. Nie brzmi to cudownie? Ilu umarło z miłości, ze strachu, z bólu istnienia. Czym tak naprawdę jest ten ostateczny akt przeciwstawienia się wszelkim zasadom?
            Wstał i ruszył przed siebie, więc poszedłem za nim. Przeszliśmy przez park. Było pusto, cicho. Jakby całe miasto umarło. Zaczęliśmy iść pod górę, a kiedy dotarliśmy na szczyt, przed nami ukazała się panorama miasta. Liczne neony, blask reflektorów aut, reklamy wiszące w każdym możliwym miejscu.
            - To nazywasz tym swoim życiem? To żałosne miasteczko? – Rzucił na ziemię końcówkę papierosa. – Co warci są ci ludzie? Każdy prowadzi swoje jakże niesamowite i wyjątkowe życie. Myślisz, że ilu z nich zdaje sobie sprawę z głupoty tego, co robią? Niedostrzeganie nonsensu jest według mnie największym błędem ludzi. Ogłupieni przez media, jesteśmy w stanie przyjąć wszystko. Nie jest tak? Zresztą nie o tym mowa. Każdy z tych ludzi ma swoje ambicje, własne pasje. Cele, aspiracje do których będą dążyć całe swoje życie. Odpowiada ci to? Życie w biegu, ku spełnieniu nierealnych marzeń? Nawet gdy w końcu osiągniesz jakiś punkt życia, z którego będziesz zadowolony – nie martw się. Życie skonstruowane jest tak, abyś żałował swego szczęścia. Abyś tęsknie go wyglądał. Ale czym ono jest, jak nie zwykłym złudzeniem. Iluzją. „Będę szczęśliwa, gdy zrzucę pięć kilo” – mówi sobie niejedna nastolatka. Zrzuca pięć kilo i co? Myślisz, że jest szczęśliwa? Nie. Wtedy mówi sobie: „kolejne pięć kilo i mogę być z siebie dumna”. Ludzie mówią, że są szczęśliwi, bo mają rodzinę, ułożone życie, dach nad głową. Kłamstwo. Nigdy nie próbuj w to uwierzyć. Nie wiesz, co czują, gdy są samotni. Niezależnie jaką maskę założą, w głębi serca wiedzą, że zawsze znajdzie się coś, co uczyniłoby ich lepszymi, szczęśliwszymi, doskonalszymi.
            - Skoro życie jest takie beznadziejne, jak mówisz, to dlaczego jeszcze tutaj jesteś? – spytałem w końcu.
            Roześmiał się, złapał mnie za ramiona i przysunął do siebie. Staliśmy teraz, opierając się o siebie czołami.
            - A kto powiedział, że tutaj jestem? Że żyję? Udowodnisz mi to? – niemalże wykrzyczał – Udowodnisz mi, że TY żyjesz?! No dalej!
            I zniknął. A ja zostałem sam. Istniejący lub nie. Żyjący lub wiecznie potępiony. Nic nie miało znaczenia.