Etykiety

niedziela, 11 grudnia 2011

104. it's not a return





























ale mi się musi nudzić, że siedzę czasem i godzinę na tym tumblrze szukając ciekawych obrazków.
w każdym razie nie nazwałbym tego posta powrotem. 

wyniki próbnych w poście niżej.
nie wygrałem konkursu na opowiadanie.
wczorajsze urodziny Agi były niesamowite. na następny koncert też chyba pójdę.
muszę chyba posprzątać bloga z niepotrzebnych notek. pouczyć się muszę francuskiego jeszcze, ech.


chcę śnieg. lubię zimę.

poniedziałek, 5 grudnia 2011

103. stop

chyba przerwa.
do kiedyś, dzieciaki. 


próbne:
polski: 20/20 zamknięte - 100%
otwarte nazmyślane. zobaczymy jak dobrze leję wodę.

histora+wos: 21/29 zadań zrobionych dobrze czyli 72%
aha. świetnie. cudownie kurwa.

przyrodnicze: +/- (dwóch odpowiedzi nie pamiętam)17/26 czyli jakieś 65%.
ale jestem kurde genialny, no. wzór do naśladowania. a jakże. nawet gdyby się okazało, że te dwie odpowiedzi serio mam dobrze, to mój wynik nie przekracza magicznego progu 70%. polecam.
z drugiej strony chyba i tak dobrze skoro poszedłem praktycznie "na świeżaka".

matematyka: 17/20 z zamkniętych. 85%
otwarte tylko pierwsze dobrze. (polecam moje twierdzenie, że 60 dzieli się przez 14, he he he). wiedziałem o co chodzi w ostatnim, ale nie byłem pewny, jak się za to zabrać. w sumie ujdzie.
ogółem: 77% z matematyki

angielski podstawowy: 38/40 95%
kocham listeningi. a zwłaszcza kiedy:
a) lektorzy mają kluchy w gębie b) siedzę na końcu sali, ech

angielski rozszerzony: tutaj +/- 28/30 z zamkniętych  czyli jakieś 93%
(dwóch odpowiedzi nie jestem pewien, a jedna na bank źle: 'hair are', ftw!).
e-mail - kto wie. powinno być ok. słowo klucz: powinno.

a za tydzień kolejne próbne egzaminy - tym razem wewnątrzszkolne. 
ach jak uroczo.

niedziela, 4 grudnia 2011

102. whatever
















A jednak. Nawyk przeszukiwania tumblra w poszukiwaniu obrazków był silniejszy. Zresztą nic to nie zmienia.

Wczorajsza notka była napisana pod wpływem chwili i nie mam nic więcej do powiedzenia w tym temacie. Nie wypieram się tego ani nie potwierdzam. Wszystko jest zbyt nierealne aby jednoznacznie określić tożsamość słów. Granice zanikają. Moje "ja", o którym kiedyś pisałem, nie jest już tak rozproszone. Wydaje mi się, że stara się złączyć, skupić w jedną postać, co jest chyba jeszcze mniej realne. Kiedy przeszczepiony organ nie przyjmuje się w nowym ciele, to zwykle człowiek umiera. I o ten przeszczep się martwię. Co jeśli upragniony Frankenstein, ten wspaniały zlepek najlepszych części okaże się niedopasowany? Czy ponownie rozleci się na kawałki, żyjąc pustym non-egzystencjalnym życiem czy po prostu zostanie zakopany w ogródku szaleńca? Gdybania. To akurat potrafię wyśmienicie. 

W pewnym sensie jestem perfekcjonistą. Wszystko, co robię, musi być dobre. Ba, musi być najlepsze. Tylko pojawia się problem. Spadając z chmur, spotykam się z twardą ziemią: w niczym nie jestem najlepszy. Zawsze znajdę kogoś lepszego od siebie, a to rodzi frustrację. Zawsze znajdę niedociągnięcia w swojej pracy. Zawsze znajduję powód by się skarcić. Życie z taką manią jest dość męczące. Nic, co zrobisz, cię nie zadowala. Wszystko jest byle jakie i do dupy. Nie. Wcale nie wiecie, co to za uczucie. Wcale tego kurwa nie wiecie. Ale w takim razie, co z tym robię...? Czasem oszukuję, o czym już mówiłem. Oszukuję również tę część siebie. Starałem się robić tylko to, w czym wiedziałem, że jestem dobry. Czasem, kiedy mój umysł bawił się ze mną w berka po wielkiej rozbujanej planszy  umysłu, w tych chwilach, gdy czułem, że to ja jestem tym najlepszym, a reszta jest tylko gównem nie wartym uwagi, uważałem, że wszystko, co zrobię jest świetne. Ale jak już wspomniałem, oszukiwałem sam siebie. Gdy ma się moją głowę, to nic nie jest tak proste, jak mogłoby się wydawać. Życie.

Pierwszy obrazek jest sednem jednej głównej - tej najrealniejszej - myśli. Nie ja jestem na tym świecie najbardziej pokrzywdzony. Nie tylko ja jestem smutny. Każdy jest. I nikogo nie obchodzą moje problemy, bo każdy ma swoje. Co więcej to ja powinienem zacząć się przejmować innymi. Tymi najbliższymi. Kolejne postanowienie.

Skąd takie a nie inne notki? Od kiedy pozwalam, a wręcz zachęcam do wchodzenia na "moje tereny" innych ludzi? Od wczoraj, jakby nie patrzeć. Wchodzących tu praktycznie tyle, co nic. Prawdopodobnie z bliższego otoczenia (szkoła, etc) wchodzi tu max 5 osób, których (w większości) opinia w sumie gówno mnie obchodzi. Zniszczyć mi życia tym nie zniszczą. Reszta to osoby których prawdopodobnie nigdy nie ujrzę na oczy, czyli tym bardziej mogę mieć ich w dupie. Zresztą jest chyba takie powiedzenie: "nie powinien się wstydzić ten co dupę pokazuje, a ten co patrzy". Nie piszę dla nikogo konkretnego, a piszę dla siebie. Zobaczymy za ile stwierdzę, że ten pomysł był najgorszym w moim życiu.

To, że nie piszę dla nikogo konkretnego, nie znaczy, że stronię od komentarzy zawierających jakkolwiek znaczącą opinię. Marzę o porządnej rozmowie. Nawet tej internetowej.


Czytam tę notkę i widzę, że urocze ze mnie dziecko. Zabawne jest to, że gardziłem osobami piszącymi o takich rzeczach w publice, a teraz sam to robię. Jeszcze raz potwierdza się to, co powiedziałaś. Staram się na siłę wzbudzić zainteresowanie. Nic na to nie poradzę. Bywa.

Próbny egzamin będzie śmieszny. Przeglądając te zeszyty, uznałem, że nic nie umiem.
Cokolwiek. To... tylko próbny, no nie?

Michael Buble - Me and Mrs. Jones
którejś nocy usłyszałem to w radiu i jakoś tak wpadło w ucho.

sobota, 3 grudnia 2011

101. personally

nawet nie zauważyłem, że to już tyle postów na blogu. uroczo.











Prawdopodobnie to jedna z ostatnich notek wypełnionych zdjęciami. Ale bynajmniej nie ma się z czego cieszyć, bo wcale to nie oznacza częstszego pisania. Niestety. Obrazki i gify często były odzwierciedleniem myśli, a czasem tylko dodatkiem. A zresztą co ja się tłumaczę...

Ostatni tydzień był w moim życiu takim dość paradoksalnym etapem. Mimo że tak naprawdę nic się nie dzieje, to wewnętrznie wyczuwam całą masę zmian. Tych drobnych i tych większych. Tylko... co w związku z tym? To tylko kolejne myśli, kolejne wyobrażenia, kolejne gdybania. Zaczynam zdawać sobie sprawę, jak żałosnym człowieczkiem jestem. Wielkie idee i plany, które nigdy nie dojdą do skutku. Dlaczego? Bo nie jestem w stanie ich zrealizować. Brak mi odwagi, siły i jeszcze kilku innych atrybutów. Jestem pieprzonym przerostem formy nad treścią.

Mówię o potrzebie zmian, a nic z tym nie robię. Mówię o życiu, samemu nic o nim nie wiedząc. Obiecuję sobie poprawę, z góry wiedząc, że to jest skazane na porażkę. Chcę być indywiduum, przez cały czas porównując się z innymi. Chcę być samodzielny, patrząc się na innych. Nonsens.

Są na świecie ludzie uzależnieni od: alkoholu, papierosów, kawy, internetu, gier... i ja właśnie czuję się jak taka osoba. Bynajmniej moim problemem nie jest rzecz fizyczna. Szczerze mówiąc, nawet nie wiem czy można to nazwać uzależnieniem. Ale czymże nazwać to, że przez niemalże całe życie udaję czy kłamię, czerpiąc z tego przyjemność? Zdaję sobie z tego sprawę i nic z tym nie robię. Bo po co? Czuję się genialnie w swoim położeniu. Nie odstaję, nie różnie się, kiwam głową, kiedy trzeba. Kłamię dla swojego i waszego dobra. Możecie mnie nazwać zwykłym kłamcą, ale kiedy robię wszystko jak inni, to jestem bezpieczny. Poza tym wątpię, żeby narkoman mógł z dnia na dzień rzucić swój nałóg. Wątpię by sam z własnej woli w ogóle kiedykolwiek to zrobił. Nawet jeśli zagraża to jego życiu. Ale nie porównujmy narkomana do kogoś takiego jak ja, bo mijamy się z celem. Zastanawia mnie tylko jedna rzecz. Każdy z was kłamie i udaje. Każdego cholernego dnia. W imię jakiejś nienazwanej idei albo po protu dla wygody. I co w związku z tym? Powinno to zostać uznane za normalne? Nawet szkoła uczy nas, że lepiej postępować wobec określonych wzorców niż wykazywać się kreatywnością (to zresztą temat na oddzielną notkę). Brakuje mi w moich myślach jakiegoś elementu i nie mogę sobie uświadomić którego. W każdym razie rozumiecie o co mi chodzi, hm?

Żałosna rzecz mówić o takich rzeczach na blogu. Ale... gdzieżby indziej? Cokolwiek. Wracam do swojego życia. Zasada: "Lepiej milczeć, narażając się na podejrzenie o głupotę, niż odezwać się i rozwiać wszelkie wątpliwości." wciąż aktualna.

W sumie... i tak jestem lepszym człowiekiem niż kiedykolwiek wcześniej.

Wracam do głębszych rozmyślań niż te tutaj. Do następnego.
The Sound of Silence
personally again.


o, egzaminy w przyszłym tygodniu. więc:
*przewertuj wszystkie zeszyty, robiąc notatki
*zrób witraż
*napisz rozprawkę
*powtórz słówka na angielski
*olej naukę na jakiś konkurs ortograficzny (zresztą jak się do tego uczyć...?)
*żyj

czwartek, 1 grudnia 2011

boredom

 Praktycznie niczym nie powiązane ze sobą obrazki. Ale to ma sens. Jakiś na pewno. :)















wyłączyć myślenie. lekcje + kucie zaległych dat na historię.
Marek Grechuta - Nie dokazuj

Nic nowego

Wciąż mi się nie chce niczego nowego napisać, więc dodam nieco odświeżoną wersję starego tekstu. Może w najbliższym czasie rozszerzę ten mój frustrat zone? I polecam to, nad jakimi sprawami rozwodziłem się jeszcze z pół roku temu. Ale ten czas leci. Czytajcie, pośmiejcie się, te sprawy.

Teraz jak tak przeglądam na chybcika bloga, to chyba nawet tego nie publikowałem wcześniej. To dobrze. Pośmiejecie się na świeżo. No i przypuszczam w takim razie, że tekst ma więcej niż pół roku. Powodzenia, haha.


            Totalna hipokryzja i nieograniczona głupota, która mnie otacza wciąż jest zadziwiająca. Chociaż… nie. Jest nie tyle zadziwiająca, a martwiąca. I to bardzo. O tak, dobrze dedukujesz czytelniku - to będzie jeden z tych wywodów gdzie skrytykuję ludzi, nie musząc ich wskazywać palcem. Nie czujcie się dotknięci czy coś, to przecież tylko mój show. Mój mały teatrzyk, w którym to wy jesteście marionetkami i tańczycie w takt mych słów. Na własne życzenie. Nikt przecież nie każe wam czytać. [o rly? mam ochotę wszędzie powtykać swoje komentarze, ale ograniczę się do wyjątkowych przypadków].
            Inaugurując [ale trudne słowo, edukujcie się], pragnę parę rzeczy wyjaśnić. Mam zły humor. Mój zły humor przejawia się zwykle: chęcią pisania, konstruktywnego krytykowania, rozjebania kimś ściany. [o nie! D:] A to, które z tych trzech punktów wykorzystam, okaże się później. Sprawa numer dwa: dlaczego tytułowa hipokryzja i głupota mnie nie zadziwia, a „tylko” martwi? Kłóci się to z moim poglądem, że ludzie jako ogół są przewidywalni i nudni (zresztą to fakt a nie opinia, nie oszukujmy się). Mógłbyś spytać, czemu martwi mnie czyjaś głupota, skoro to jest nie moja wina, sprawa czy jakkolwiek inaczej by to nazwać. Otóż interesuje mnie, gdy staczają się osoby z mojego (najbliższego poniekąd) otoczenia. Pogłębiają się w swoich jakże ukrytych przed resztą świata sieciach kłamstw, nie potrafiąc z nich później wyjść. Gubią się w nich, lecz mimo to brną dalej, coraz niżej i niżej w poszukiwaniu dna, które być może nie istnieje. Co jest w tym najgorsze? Że chcą w to wciągać znajomych. A znajomi, znajomych. I tak w nieskończoność aż świat utonie w błocie i mule otchłani. Robaki i pasożyty. W tempie waszego staczania mógłbym ten tytuł nadać wam już teraz, ale wiecie co? Chcę zobaczyć jak, i czy w ogóle, zareagujecie na moją notkę. To tyle słowem wstępu. Ruszamy. [...na wycieczkę, bierzemy misia w teczkę, tralalala"]
            Osobiście nie bawię się już w portale typu photoblog czy nasza-klasa - co najwyżej czasem odwiedzę Twarzksiążkę – ale gdy zdarzy się, że wejdę na czyjegoś zdjęciobloga efekt jest prawie zawsze ten sam. ["o fuj! jaka ona brzydka!"] Chce mnie trafić jasna cholera. Powiedzcie mi, co wy tam robicie skoro uważacie się za brzydkich, beznadziejnych i nudnych? [grają, tańczą, śpiewają pewnie...] W takich momentach zastanawiam się czy okłamujecie samych siebie, czy chcecie po prostu usłyszeć, że tak nie jest. Że jesteście cool, świetni i piękni. To naturalna potrzeba dowartościowania się. Okej. Ale czy musicie to robić w tak nachalny sposób? Litości! Nawet nie mogę tego nazwać zjawiskiem wampiryzmu emocjonalnego, bo na to co najmniej połowa z was jest za tępa. [67% (tak, obliczałem to) z was wstukała teraz w wujka google termin "wampiryzm emocjonalny. ach ta edukacja]. Domyślam się, że każdy z was po prostu chce być znany, rozpoznawalny i popularny. Może to jakaś nowa choroba cywilizacyjna? Chęć bycia popularnym na siłę. To jest to. Już nawet nie chcę mi się wspominać o tym, że niektórzy: wersja a). proszą znajomych o „komcie”, obserwowanie, zagłosowanie i inne pierdoły. b). komentują zdjęcia wszystkich znajomych, żeby za wszelką cenę zwiększyć oglądalność swoich nic nie wartych wypocin. Jeszcze, żeby były tam jakieś konstruktywne komentarze, ale gdzie tam. Napiszesz „ładnie”, „śmiesznie”, „:******” i jesteś mega-super-duper fajny, co? To-jest-chore-dzieciaki. [ale miałem problemy kiedyś, hi hi].
            Utrzymując temat photoblogów nawiążę do nowej manii. Zdjęcia. Rozbrajają mnie wasze chęci bycia fotografami, nie znając nawet tych najbardziej podstawowych pojęć jak choćby: obiektyw szerokokątny (ewentualnie zmiennoogniskowy, żeby było trudniej), ISO, czy do czego służy czas otwarcia migawki. Okej. Nie trzeba tych rzeczy znać. Są wrodzone talenty. Wszyscy je kurwa macie – bez wyjątku. Ja też, żeby nie było wątpliwości. Tak sobie wmawiajcie. Ale chyba warto choćby przeczytać coś na temat tego, jak zdjęcia robić by były dobre. Sam osobiście nie wdrażam się już za bardzo w te tematy, ale parę książek o tym przeczytałem i czuję, że wam też by się to przydało. [czyta książki. mądrala]. Na początek chociaż. Talent talentem, ale technika też ważna rzecz. Nie moja sprawa, wasza przyszłość. Tylko polecam wam, abyście się najpierw zapoznali z tematem, bo fotografem być nie łatwo i nie zawsze ten zawód przynosi dużo kasy. [ale puenta, fiu fiu].
            Kolejnym tematem, który poruszę, to rzeczy na których się nie znacie, a udajecie, że tak. To tak wciąż nawiązując do fotografii w sumie. Choć nie tylko. Zabawna sprawa, gdy zaczynam rozmowę o powiedzmy informatyce czy programowaniu z osobą która w przyszłości chce się tym zajmować, a owa nie potrafi mi odpowiedzieć na losowe pytania i nie rozumie podstawowych zagadnień. Rozumiem, że macie jeszcze tych kilka pieprzonych lat na naukę, ale jeśli macie plan, to go realizujcie. Trudne? Magia. Od czasów około piątej klasy podstawówki uczę się różnych rzeczy na własną rękę. [chwalipięta]. Jeśli mnie coś interesuje, staram się to poznać. Choćby pobieżnie. A wy? Nic. Idziecie ślepo, rzucając hasłami: będę robił to! będę robił tamto! Gówno prawda. Nawet ja – człowiek bez określonego planu na przyszłość – to wie. Ale skoro już jesteśmy przy informatyce, to ostrzegam, że jeśli lubisz co najwyżej oglądać nowinki technologiczne czy sobie pograć, to nie ma sensu porywać się na studia informatyczne, bo im dalej tym trudniej. [o rly? niemożliwe. im dalej, tym trudniej. kurde, będę odkrywcą]. Będziecie babrać się w różnych programach do późnej nocy, żeby stworzyć chociażby prosty program do liczenia. Po co się mijać z powołaniem koledzy i koleżanki?
            Właściwie miałem tu poruszyć nieco więcej tematów, ale zacząłem to pisać wczoraj, a skończyłem dzisiaj i zgubiłem wątek. [hahahahahah, szybka zmiana tematu. lubii!] Myślę, że to na razie starczy. Pozdrawiam. Zachęcam do dyskusji i przedstawienia mi swojej wersji. Tylko z kulturą ludzie, z kulturą. [a pierdolić kulturę].



ale mnie to śmieszy. [ale zabawny. kawalarz, huhu].
zmiany. zmian ciąg dalszy.
Hugh Laurie - You don't know my mind