Etykiety

niedziela, 13 listopada 2011

coffeecoffeecoffee, give me more coffee!

Część wczorajszego dnia + część wczorajszej nocy + dzisiejsze parę godzin - to bilans mojej nauki na ten cholerny konkurs. Wiecie co? Zabawna sprawa. Zwykle, gdy w szkole jest jakiś test, wstaję po prostu wcześniej, uczę się te pół godziny do godziny i zwykle umiem. Bynajmniej na oceny jakoś wyjątkowo nie narzekam (poza fizyką, ale przyznajcie sami, że to abstrakcja). Gdy słyszę o tym, że ktoś uczył się cały dzień lub (o zgrozo!) w nocy, to zazwyczaj zastanawiam się, jak wygląda nauka takiej osoby. W każdym razie wróćmy do pierwotnej myśli. Uczę się teraz ten dłuższy czas i gdy patrzę na "olimpijski" materiał ogarnia mnie przerażenie i niesmak. Dlaczego? Bo wciąż odnoszę wrażenie, że nic nie umiem. No jak tu nie dostać "zajoba"? Najgorsze jest to, że wciąż bezmyślnie się nakręcam. Myślę o tym w sposób, jakby od wyników zależało czyjeś życie. Tak, uświadamiam to sobie, a mimo to nie umiem przestać się stresować. Śmiesznie. Śmiesznie będzie, jak dostanę 20pkt. O tak.

Później chyba 24 listopada jest olimpiada z angielskiego, ale tym się jakoś wyjątkowo nie martwię. Wydaje mi się, że język albo się umie albo nie. Poza tym podejrzewam, że egzaminy z angielskiego  będą banalne, więc wisi mi to czy uda mi się przejść czy też nie.

Śmieszy mnie, że piszę taką notkę, bo to zdecydowanie nie w moim stylu, ale... poczułem taką potrzebę. Cóż...

Idę po drugi kubek kawy i czekoladę.

Tam na górze mój rysunek. Huhu, talencior bez dwóch zdań, co nie dzieciaki?

sobota, 12 listopada 2011

i'm over you. deal with it.

coś nadchodzi, ale to chyba jeszcze nie ten czas.
zakuwamyzakuwamyzakuwamy, a i tak pewnie nic nie będę w poniedziałek umiał...

środa, 9 listopada 2011

again and again and again



skrócić opowiadanie z ośmiu stron do pięciu. wyzwanie przyjęte.
słyszeliście o skróceniu nauki w amerykańskich szkołach z pięciu dni w tygodniu na cztery? nie podejrzewałem, że ten naród może być jeszcze głupszy. a będzie. magia.

sobota, 5 listopada 2011

plastic like you, stupid bitches



taki tylko fotoszop na ryju, takie tylko rozszerzone źrenice, tacy tylko staruszkowie, którzy opowiadają cudowne opowieści o kotach bojowych, taka tylko przechadzka po slumsach. ftw!

od długiego czasu obiecuję jakąś notkę, gdzie napisałbym o ostatnich przemyśleniach, o tym co czytam i tak dalej. ale wiecie co? chyba do tego nie dojdzie. nie mam ochoty dzielenia się z nikim moimi myślami. więc spytać mógłby ktoś po co ten blog - odpowiedziałbym, że po prostu nie wiem. blog kojarzy mi się często z czymś w rodzaju pamiętnika, kolejna forma przekazu samego siebie. zainteresowanie moim spadło tak szybko, jak wcześniej wzrastało. im mniej tutaj mojego życia, tym mniej ludzi chcących czytać. wnioski zostawiam dla was. poza tym co miałbym wam jeszcze przekazać o mnie? wszyscy znają mnie przecież bardziej niż ja sam, nic nie mam do ukrycia, jestem nudny. cokolwiek. możecie być z siebie dumni. po raz kolejny.


"słaby silnego zabił... to się powtarza... i nie wiem  dalej."
K. Iłłakowiczówna "Kain i Abel"