Etykiety

środa, 13 kwietnia 2011

poniedziałek, 11 kwietnia 2011

chaos i pustka

Siedzieli na starym, zakurzonym strychu. Znaleźli dwa taborety pamiętające jeszcze czasy wojny i położyli je na środku pomieszczenia, w centrum. Centrum jakiejś historii, która zawarta była w tych pozornie nic nie wartych rupieciach. Każda z tych rzeczy miała swoją duszę, swój dowód istnienia. Wszystkie mogły opowiedzieć historie swojej egzystencji, tego co widziały, tego co słyszały.


Chłopiec i dorosły mężczyzna. Mistrz i uczeń. Siedli do siebie tyłem na dwóch równolegle ustawionych krzesłach. Czekali chwilę, jakby wysłuchując jakiegoś znaku. Sygnału, który zmobilizowałby ich do działania. Zamknęli oczy, a starszy pan wreszcie odezwał się:


- Zajrzyj w głąb siebie i powiedz co widzisz. - jego głęboki głos odbił się echem od ścian i wrócił ze zdwojoną siłą.


Chłopak zmarszczył brwi, próbując skupić się na wykonaniu dziwnego zadania. Nie wiedział do końca ani, co tu robi, ani czemu słucha tego faceta. Teraz to nie było ważne. Szukał odpowiedzi, a ten człowiek może mu pomóc. I tylko to się liczyło. Przygryzł wargę i zacisnął pięści. Wkrótce poczuł w ustach smak krwi i zrezygnowany sapnął.


- Wszystko i nic. Pustka i chaos. Potrzeba życia i chęć samobójstwa. Obsesja na punkcie wyrażania siebie i chora nieśmiałość. - Przerwał. - Przeciwieństwa. Czy to coś znaczy? - Nie usłyszał odpowiedzi i niepewnym tonem zadał kolejne pytanie. - Pomożesz mi?


- Pomożemy. - odpowiedział mężczyzna, a za nim odezwało się kolejne kilka głosów. Znikąd i zewsząd. Po nic i po wszystko. Pustka i chaos.

Kolejny fragment, do którego jakikolwiek komentarz jest zbędny.

No0B by =Lord-Kevinz
Do posłuchania:

niedziela, 10 kwietnia 2011

I know you'll hate me. :)

Dzisiejszy wypad jak najbardziej na plus. Tymczasem polecam mapkę na geografię i jutrzejszy test z chemii. Tak, tak. I polecam poniższe focisze, lubię je. :)






sobota, 9 kwietnia 2011

addict

...napełniła swoje ręce wodą i zaczerpnęła ochładzającej cieczy. Pochyliłem się nad taflą wody, w której teraz odbijała się również i moja postać. Dziwiąc się chwilę własnym widokiem, wziąłem wodę do ust i wnet poczułem niewyobrażalną wręcz ulgę. Orzeźwienie porównywalne mogło być chyba tylko z nagłym deszczem, który spadłby na te nieszczęsne pustynne rośliny. Podejrzewam, że w związku ze zmianami klimatu nigdy się go nie doczekają. Spojrzałem pod swoje nogi, gdzie kiełkowała jasnozielona trawa. Ta roślina w pewnym sensie przypominała moją sytuację w wiosce. Jak ona byłem blisko centrum życia, względnego szczęścia, władzy... to fakt. Równocześnie byłem od tej wody uzależniony i jeśli chciałem przeżyć, to musiałem się trzymać blisko niej. Podporządkować się. To nie wszystko, bo przecież muszę walczyć o miejsce do życia. Nie ja jeden chcę szczęścia...


Fragment jednej z wielu niezakończonych historii. Bo każdy z nas jest od czegoś uzależniony, każdy z nas ma jakąś rzecz, która pozwala mu przeżyć. Wyobrażacie sobie życie bez tej jednej rzeczy? Wątpię. Bo o to przecież chodzi w uzależnieniu, prawda?

Sketch - Oasis desert by Ravenseye1113

piątek, 8 kwietnia 2011

You animal...

"Ty zwierzaku..." - chciałoby się rzecz po obejrzeniu tej cudacznej serii. :)
Bez zbędnej paplaniny zachęcam do obejrzenia.
A źródła niestety nie pamiętam.









Refleksja?
Posłuchaj:
Posłuchaj i obejrzyj:

czwartek, 7 kwietnia 2011

highway to hell

Mhm. Jestem przerażony. Przerażony tym, że mimo dawnych obiecanek-cacanek dalej brnę w to co robię. Choćby sprawa bloga i postowania dzień za dniem, co jeszcze niedawno wydawało mi się po prostu idiotyczne. Co więcej, piszę o własnych myślach czy przeżyciach, a co za tym idzie wdrażam ludzi w pewien sposób do swojego świata. Dziwne uczucie wiedzieć, że wchodzi tu ta pewna ilość ludzi tylko po to aby przeczytać to co mam do powiedzenia. Od dawna nie pozwalałem sobie na sytuacje takie jak ta, lekko mnie to dezorientuje. Oczywiście, zdaję sobie sprawę z własnych pobudek, które kierowały mnie na ten tok myślenia. O jednym powodzie nawet pisałem w którejś z notek, zresztą nieważne. Pozwalam wam czytać, nie pozwalam wnikać. To jakiś układ. Coś jak teatralne przedstawienie. Tu akcja, tam-gdzieś-nie-wiadomo-gdzie widz. A pewnie już niedługo ujrzę następstwa moich kroków. Krok - tupnięcie, krok - tupnięcie. Czyż nie tak to wygląda? Każda akcja ma swoje następstwo, nie mamy na to wpływu. Jeśli rzucimy kamykiem w wodę to oczywiste, że ją wzburzymy. Nasze decyzje są ważne, mimo względnej bezwartościowości. Każda z nich może zmienić czyjeś życie. Nadążasz, prawda? To, że wyjdziesz dzisiaj do sklepu może skończyć się poznaniem kogoś nowego, śmiercią, przyjemnością, bólem, smutkiem i radością. Każdy twój ruch będzie miał jakieś następstwo. Ostatnio rozmawiając z pewną osobą usłyszałem że ta chce "zmienić swoje życie", ale tego nie potrafi. Jeśli tu wejdziesz i to przeczytasz może coś ci zaświta, może dzięki mnie zmienisz swoje podejście, zaczniesz zauważać i sama stwarzać drobne zmiany. A może... może tylko mi się wydaje, a ty przeczytasz to jak każdy inny tekst. Bez zastanowienia, bez zainteresowania. Ot tak, z nudów. Jak wszystko. Bo po co się starać mając codzienność, o tu, przed nosem?

Do posłuchania:
Do posłuchania i obejrzenia:


 Nic więcej, do następnego.

przypadkowo spotkane zdjęcie.