Etykiety

środa, 6 kwietnia 2011

memories

Naszło mnie na wspominki. Siedzę tu już z pół godziny przeglądając stare zdjęcia i rozmyślając nad minionymi latami. Zastanawiam się "co by było gdyby...", ile rzeczy straciłem a ile zyskałem, co jeszcze mnie czeka. Myślę o tych wszystkich wspomnieniach, głównie dobrych, które napływają teraz z tupetem rzeki rozrywającej tamę. Wielka fala, która pochłonęła mnie całkowicie. Też tak czasem macie? Wspominacie stare czasy rozmyślając nad swoim żywotem? Pewnie tak. Chyba znowu ogarnia mnie melancholijny nastrój. Niedobrze. Coś mi się wydaje, że ostatnio za bardzo się rozczulam. Ale w pewnym sensie mam powody. Ogromnie dużo rzeczy się w moim życiu zmieniło, ja sam się zmieniłem. Co lepsze, cały czas tworzę coś nowego, "stwarzam siebie". Coś co skonstruowało ten świat musiało mieć nie lada frajdę ustalając zasady rządzące naszym istnieniem...

Tymczasem w środku posta powklejałem całkiem sporo starych zdjęć. Oczywiście nie wszystkich, nie wszystkie się nadają dla waszych oczu. Ważne, że ja je mam. Miłego oglądania. Klik na czytaj więcej.

O, o, o! Skoro już wiem, że od czasu do czasu też tu zaglądasz, Kasiu, to oficjalnie i publicznie życzę Tobie i Twojemu chłopakowi szczęścia, powodzenia iii w ogóle. Cholernie się cieszę się, że jesteś szczęśliwa. :)

wtorek, 5 kwietnia 2011

literatura

Szekspir "Makbet"
Życie jest tylko przechodnim półcieniem,
nędznym aktorem, który gra swoją rolę.
Przez parę godzin wygrawszy na scenie
w nicość przepada - powieścią idioty
głośną, wrzaskliwą, a nic nie znaczącą

Calderon "Życie snem"
Czym jest życie? Szaleństwem?
Czym życie? Iluzji tłem,
Snem cieni, nicości dnem.
Cóż szczęście dać może nietrwałe,
skoro snem życie jest całe.
I nawet sny tylko snem!


Słowo za słowem wypada potokiem, goniąc jedno za drugim, wyprzedzając w kłamstwie. Bez końca. Absurdalnie.


polecam lekarzy, którzy męczą moją i tak już chorą wątrobę antybiotykami i inną masą tabletek, po to aby po kontroli powiedzieć, że tego typu działania były zbędne. przynajmniej nie obsługiwało mnie to grube, stare i niemiłe babsko. brr. swoją drogą uwielbiam wiosnę i początki pylenia tego całego gówna, o tak. czeka mnie miła wizyta u kolejnego lekarza.

The White Stripes - 'Seven Nation Army'

zdjęcie 'dont feel like laughing today' autorstwa juliadavis z portalu deviantart.com

poniedziałek, 4 kwietnia 2011

muzyczny epic fail

Polecam jeden z największych coverowych faili ostatnich miesięcy.
Przeróbka piosenki Marilyna Mansona - 'The beautiful people' w wykonaniu Christiny Aguilery. 




Czy tylko moje uszy tak bardzo rani to monstrum? Ok, może nie znam się na "takiej" muzyce, ale ten tzw. cover... brak mi słów. Słabo, bardzo słabo. Ale skoro już jesteśmy przy panie MM, to podobno w tym roku czeka nas nowa płyta! Jak twierdzi perkusista zespołu, płyta będzie najlepszą z dotychczasowych, a na dodatek panowie mają wrócić do nieco punk rockowego stylu "Mechanical Animals". Czy to dobrze? Nie wiem. Z werdyktem poczekam.

Wyjeżdżam i wracam wieczorem dzieciaki. :)

niedziela, 3 kwietnia 2011

bezsensowne tytuły są bezsensowne, czyż nie?

"...Mam zamiar napisać tu chociaż trochę o moich ostatnich przemyśleniach. Być może będzie tego dużo. Dużo do tego stopnia, że czytając to zatracisz się bez pamięci… lub po prostu naciśniesz czerwony guzik w prawym górnym rogu ekranu. Daję ci wybór, doceń to przyjacielu. Ty nie jesteś bydłem jak wszyscy, prawda? Ty jesteś, ty jesteś, ty jesteś… Nie, nie pomyliłem się, ani tym bardziej o niczym nie zapomniałem. Po prostu te dwa słowa: „ty jesteś” mówią wszystko o czym chcesz wiedzieć. Jest w  nich moc, prawda? Tym bardziej, że zwracam się do CIEBIE. Bo TY jesteś tu najważniejszy, pochlebia ci to. Naiwna istoto, zaczynasz teraz myśleć. Uruchomiłem twoje ospałe, dawno nieużywane szare komórki do myślenia, prawda? Zaczynasz czuć grę, obawiasz się tego. A to tylko przez ten drobny zwrot. Zwrot do ciebie. Nie oszukujmy się i nie mydlmy oczu banałami. Najważniejsi dla nas jesteśmy my sami.
                JA. MÓJ. MOJE. MNIE. Nic więcej nie dobiega z waszych ust. Wasz krzyk zagłusza wszelkie próby myślenia. Mówicie tylko o sobie, jesteście stadem – bydłem bez charakteru. Generalnie rzecz biorąc… to normalne. Z natury człowiek cechuje się egocentryzmem. Widzimy to choćby na banalnym przykładzie zdjęć klasowych – kogo pierwszego szukasz na owej fotografii? Czyja twarz jest najważniejsza? MOJA. JA JESTEM NAJWAŻNIEJSZY. Zakłopotany? Wątpię, bo ty dalej myślisz, że tekst nie jest skierowany do ciebie. Skrajnie z tego samego powodu nienawidzę pisać postów takich jak ten. Przez to wasze samouwielbienie myślicie, że otwarta notka, skierowana do całego świata jest pisana tylko do ciebie. Następuje obraza majestatu, nieodpowiadanie na wszelkie wiadomości, a kończy się to oczywiście urwaniem kontaktu, ewentualnie jeszcze mniej wyszukaną próbą wyimaginowanej zemsty.  Słodziutkie, prawda?
                Ok, skoro to MÓJ blog to może napiszę coś od siebie. Każdego dnia uczę się czegoś nowego, staram się zrozumieć nieistniejące zasady, które rządzą waszymi umysłami. Ogarnąć wasze zachowania, wasze jestestwo. Przepraszam teraz za nagłą dygresję, która nastąpi ale… Jesteśmy niewolnikami, niewolnikami systemu. Pojmijcie to. Nie, oczywiście, że nie mam zamiaru was nawoływać do walki, do rozpoczęcia rewolucji. Nie dbam o waszą wolność. Bez tych niewidzialnych łańcuchów powstałby chaos, rozbieglibyście się niczym przygłupie owce wypuszczone na pastwisko. I tak jak one trudno was potem złapać, a nikt nie może sobie na to pozwolić. Więc? Więc zamykają nas w tych okowach ustalając zasady, tworząc hierarchię – istny łańcuch pokarmowy, na którego dole jesteśmy my, zwykli szarzy ludzie. Wszyscy nazywamy to wolnością. Lecz czymże jest ta wolność? Tym, że możesz wybierać między setkami kanałów w telewizji, czy może tym że bezkarnie pobierasz pornografię z sieci? Przemyśl to, kolego.
                Wyobraź sobie, że pewnego dnia w twoim życiu wydarzy się coś tak niesamowitego, że będziesz pragnął zmienić swoje życie. Coś co przerwie linkę, uwolni wszystkie twoje emocje. Powiedzmy, że skończysz akceptować normy, limity, zasady. Kim wtedy będziesz? Nie należysz do społeczeństwa, narodu. Jesteś nikim. Nie jesteś już hołotą jak reszta – co więcej, według  przeciętnego systemu wartości jesteś o wiele gorszy. Mimo to… jak się czujesz? Nie czujesz się lepszy, wolny… prawdziwy? Może realniejszy od nich wszystkich? W końcu to TY zrobiłeś coś na co innych nie stać, to TY postawiłeś się światu, to TY pokazałeś, że nie wolno cię zamknąć w ciasnych ramach „wolności”. Oni nie mogą zrobić nic, a ty? Ty jesteś panem świata. A teraz obudź się. Wciąż jesteś jak wszyscy, nie realniejszy od postaci z kreskówek. Pustka, nicość i kompletna BEZWARTOŚCIOWOŚĆ."

Co to? To urywek zapowiadanej notki o przemyśleniach. Niestety całość nigdy nie ujrzy światła dziennego. Odejdzie w zapomnienie - bezwartościowa i zbędna. Zrozumiałem, że pisanie czegoś takiego mija się z celem. Zgubiłem sens, chciałem zrobić coś idiotycznego. Nie oszukujmy się. Cała notka była bezczelna, gburowata, a na dodatek zwyczajnie... głupia. Bywa i tak. Na następny raz postaram się o coś lepszego. I patrzcie! Daję radę! Dodaję notkę dzień za dniem. Gratulacje przyjmuję po godzinie 16. :) 


Obrazek "two prostitutes" autorstwa cellar-fcp z portalu deviantart.com

To już nie jest zabawne, że po raz kolejny rzucam słowa na wiatr. Obawiam się, że już wkrótce to wróci do mnie ze zdwojoną siłą...

Poza tym przeliczyłem się z tym powrotem do zdrowia, zanika moja zdolność mówienia. :c

sobota, 2 kwietnia 2011

Hey! Love yourself!

Więc tak, to pierwsza powszechnie nazywana przez lud "sesja" ze mną w roli "modela". Huehue, w chuj cudownie to brzmi, co nie dzieciaczki? Klik na zdjęcie aby powiększyć.

Przy okazji: zmieniłem chwilowo nagłówek na sam tekst, później może pobawię się graficznie. Czas najwyższy odświeżyć umiejętności obsługiwania gimp'a. :)
I wiecie co? Mimo brania cholernie mocnych leków, czuję się jakkolwiek lepiej. Przynajmniej wszystko zmierza w dobrym kierunku.









piątek, 1 kwietnia 2011

I wanna be plastic like you

Popijając trzecią już zieloną herbatę, biorąc dziesiąta tabletkę, smarkając w setną chusteczkę, kaszląc po raz tysięczny zasiadam tutaj, przy tym prostym edytorze tekstów, chcąc napisać coś po raz pierwszy od dawna. Od bardzo, bardzo, bardzo dawna. Czas ostatnio jakby płynie szybciej, skrzętniej zbiera się z zakrętów życia, nie przejmuje się przeszkodami w żadnej postaci. A może to tylko ja przestałem go zauważać? Tak zajęty sobą, swoim własnym jestestwem, narcystycznie żyjąc od weekendu do weekendu, oczekując usranych wakacji? Nie wiem. A raczej wiem, że nic nie wiem, ale do filozofii jeszcze kiedyś wrócę. Na razie żyję strachem i radością (o, ironio) przed zbliżającym się końcem roku szkolnego, kolejnymi wakacjami, długimi dniami i krótkimi nocami. Przed tym wszystkim czego mi tak teraz brakuje, a na co pewnie będę w przyszłości narzekał. O tak, myślę, że to lekko melancholijna notka. Napisana dla odmiany, popychana chęcią ucieczki przed kolejnymi pustymi słowami.

Wiecie... nie tak dawno temu, w chwili przebłysku od tego chorego życia w nieżyciu (a może na odwrót?), uświadomiłem sobie, że tak naprawdę nie robię NIC. Nie robię nic, co kiedyś mnie bawiło, dawało szczęście. Więcej, nie robię nawet tego co muszę, bo nawet nie pamiętam kiedy ostatnio przygotowałem się do szkoły. I tak na przykład zawsze w pewien sposób odprężało mnie pisanie, a teraz nie umiem sklecić choćby jednej porządnej strony maszynopisu. Fotografia? Kompletna pustka w głowie, zero pomysłów czy chęci. Czytanie. Nie skomentuje nawet tendencji spadkowej mojego czytania w ciągu ostatnich kilku miesięcy. Filmy? Nuda, parę nielicznych wyjątków, które zmusiły mnie do ruszenia szarych komórek. Jedyne rzeczy, które w stanie byłem robić to "żreć, spać, śmiać", no i posiedzieć tu, przy komputerze. Rutyna, rutyna, rutyna. Więc ok, wróćmy do początku. Doszedłem do wniosku, że coś z tym muszę zrobić. Lecz wnet padło pytanie: co takiego mogę zrobić, żeby... żeby wrócić do normalności? Powiedzmy. To było nie lada pytanie, a gdy odpowiedź przyszła sama, nie lada wyczynem było podołanie wyzwaniu. Cóż mogłem takiego zrobić? Otóż... zacząłem robić wieeele rzeczy na przekór sobie. Naprawdę wiele rzeczy, o których nigdy bym siebie nawet nie posądził. I wiecie co? To działa. Pomimo dziwnego uczucia towarzyszącego mi dwadzieścia cztery godziny na dobę, muszę powiedzieć, że polecam takie eksperymenty każdemu. Kiedy robię coś skrajnie "innego" czuję się lepiej, inaczej, ciekawiej. Czuję się... wolny? Wolny, bo wiem, że mogę zrobić praktycznie wszystko? Że podołam w każdej cholernej roli? O tak, niesamowite.

Nie wiem kiedy będzie następna notka, nie wiem czy warto pisać coś na wzór tego postu, nie wiem kiedy przejdzie mi "zapalenie tchawicy" (które dla mnie i tak jest przeziębieniem, nie wierzę pani doktor), nie wiem nawet co teraz czuję. Taka pustka. Ale w pewnym sensie pustka też jest fajna. W każdej chwili mogę ją wypełnić czym tylko sobie zamarzę. Wierzę, że wszystko przede mną.

zdjęcie znalezione na flickr.com

czwartek, 24 marca 2011

Jeszcze nie to...

Wciąż nie potrafię się zebrać do napisania czegoś sensownego, więc uraczę was jedynie odnalezionymi starociami. Prac ze szkoły dodawać nie będę, opowiadań nie pisałem od miesięcy, parę zaczętych tekstów leży w szufladzie i czeka na swój czas. Kapa trochę. Tymczasem:















Klik na zdjęcie, aby powiększyć. :)  Zaiste, chędogi weekend się zapowiada.